چرا خبرنگاران به چشم یک مجرم دیده می‌شوند؟ - میرزا کوچک نیوز:اخبار گیلان،اخبار صومعه سرا
×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true

ویژه های خبری

true
    امروز  شنبه - ۱ اردیبهشت - ۱۳۹۷  
true
true
چرا خبرنگاران به چشم یک مجرم دیده می‌شوند؟

میرزا کوچک نیوز به نقل از شبستان شهید محمود صارمی خبرنگار ایرانی و مسئول دفتر خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران در مزار شریف بود که در سال ۱۳۷۷ در جریان کشتار دیپلمات‌های ایرانی در مزار شریف کشته شد و شورای فرهنگ عمومی کشور در اولین سالگرد این رخداد، ۱۷ مرداد ماه را به عنوان «روز خبرنگار» نامگذاری کرد.

طبق روال همه ساله به مناسبت شهادت محمود صارمی خبرنگار جمهوری اسلامی ایران مراسم تجلیل از خبرنگاران از قبل هفدهم مرداد تا بعد از آن برگزار می‌شود.

در این مراسمات همه مسئولان پشت تریبون‌ها اقدام به سخنرانی و آمار و ارقام درست یا نادرست حیطه کاری خودشان را بیان می‌کنند و حتی با لحنی نادرست برخی از خبرنگاران را به گونه‌ای خطاب می‌کنند که انگار این قشر زحمتکش که بدون هرگونه چشم‌داشتی به انعکاس خبرها می‌پردازند، مجرمان جهانی هستند.

پای حرف‌هایشان که می‌نشینیم از کلمه برخی استفاده می‌کنند اما منظورشان را روشن نمی‌گویند زیرا از نظر مسئولان هر خبرنگاری که انتقادی هر چند سازنده از آنها کند مجرم محسوب می‌شود، راستی روز خبرنگار است، باز هم خبرنگار باید قلم به دست باشد تا سخنان مسئولان را بر پهنای کاغذ بنویسد تا در انعکاس آن موفق باشد، اما جای سوال اینجاست مگر روز خبرنگار نیست! پس چرا کسی حاضر به شنیدن درد و دل‌های یکساله یک خبرنگار نمی‌باشد؟ در سال یک روز به نام خبرنگار ثبت شده، اما اصحاب رسانه باید در آن یک روز هم مشغول نوشتن صحبت‌های مسئولان باشند که بعد از آن با هزار و یک منت برگ سبزی بخواهند به قشرخبرنگار بدهند.

تا کی و چه زمانی این روند ادامه خواهد داشت؟ چرا مسئولان نمی‌دانند که اگر این خبرنگاران نباشند ذره‌ای از خدمات دولت به اطلاع مردم نخواهد رسید، تا به کی یک چماق بر دست دارند وبه جان خبرنگاران می‌افتند، اما جالبش این است که در سخنانشان از لفظ «برخی از خبرنگاران» استفاده می‌کنند.

در مراسمات کسی از مشکلات خبرنگاران حرف نمی‌زند، از رنجی که خبرنگار در طی یکسال می‌کشد، از توهین که به خبرنگاران می‌شود، کسی هم حداقل یک مطالبات مردم به خبرنگاران نمی‌دهد تا از تلاش یک ساله در دفاع  از حق و تلاش برای رفع مشکلات مردم صحبت کند.

ایکاش اصلا روزی به نام خبرنگار وجود نداشت؛ تا با انتخاب سلیقه‌ای خبرنگاران توسط مسئولان بین این قشر زحمتکش کینه و کدورت به وجود بیاید،  که چرا تو عزیز دل فلان مسئولی و ما نیستیم و . ..

هیچ کس حاضر نیست پای درد و دل خبرنگار بنشیند، خبرنگاری که همیشه مطالبات مردم را می‌نویسد و همیشه با مشکلات حقوق، بیمه، مسکن و درمان مواجع است، همه خبرنگاران در  بین قشر خود و حتی سایت‌ها، خبرگزاری‌ها، روزنامه‌ها و …  از درد و رنج خود می گویند اما کسی صدای آنان را نمی شنود، از نبود بیمه، قراردادهای کاری، دستمزد مناسب، آموزش درست و جایگاه شغلی در جامعه می‌گوید ولی صدایش شنیده نمی‌شود.

 این روز هم همچون سنوات گذشته می‌گذرد و خبرنگار مظلوم تر از گذشته باقی می‌ماند و با این حال بدون آنکه لب به گله بگشاید دوباره فردا دنبال خبر و خبر رسانی می رود.

یادداشت از:مائده فلاحتکار ضیابری

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

*

code


true